Oké, oké... Ja, ja, ja... Nee, ja klopt, helemaal gelijk. Het heeft weer te lang geduurd voordat ik een nieuw bericht hier schreef.

Bijna een jaar... hashtag*oeps*.

Maar goed, wat ga ik typen? Waar ga ik over schrijven? Welk deel van mij ga ik dit keer openbaren? Ik hou er wel van om wat mysterieus te blijven. Te schrijven in onduidelijkheden die voor mij heel duidelijk zijn, maar voor anderen wat waziger, maar laat ik dat vandaag nou eens niet doen.

Laat ik verder gaan waar ik vorig jaar gebleven ben. Nu we bijna een jaar verder zijn lijkt het wel alsof het mij helemaal niet meer interesseert wat ik vorig jaar geschreven heb. Waarom bang zijn dat uitkomt wat ik zo hard verborgen wilde houden. Het is uit gekomen. Iedereen met een youtube-kanaal heeft het kunnen zien. Ik stond daar in volle glorie op:

Kijk! Zie je? Dat ben ik (met 10 kg meer dan tegenwoordig, en 15 lentes minder).

Daar staat het. Gewoon out in the open. Ik had er 15 jaar geleden geen moeite mee. Waarom nu dan wel?

Omdat:
- ik me 15 jaar geleden nog niet druk maakte over hoe mensen me zouden zien.
- ik me 15 jaar geleden nog niet zo erg hoefde aan te passen aan normale mensen als tegenwoordig.
- ik 15 jaar geleden echt nog gewoon helemaal 100% mezelf durfde te zijn,
- ik 15 jaar geleden nog niet mamaloos was.
- ik 15 jaar geleden nog gewoon hard op durfde te zeggen:

"Ik ben Bastienne en ik ben hoogbegaafd"

Dus lieve wereld: Ik ben Bastienne en ik ben hoogbegaafd, en als je een cijfertje wilt weten: >140<145. Weet je wat je er mee aan moet lieve wereld?  Nee? Aangenaam, ik ook niet. Ik heb geen idee! Ik weet alleen dat ik er meer mee moet dan jullie lieve wereld.

Ik maak opmerkingen waar mensen van denken "Wat is dat dan weer voor een opmerking", ik kijk filmpjes op youtube standaard op minimaal 1.5x sneller dan normaal. Ik heb nooit langer dan 8 uur voor een tentamen of examen geleerd, ik heb hele verslagen waar alleen nog maar de bijlagen van genummerd hoefden te worden, weggegooid omdat het waarschijnlijk, in mijn hoofd dan hè, niet goed genoeg was. (Wat het wel was en daarom heb ik met fysiek iemand naast me mijn opdrachten gemaakt tijdens mijn Bachelor Verpleegkunde, het begint als je niet weet aan welk standaarden je moet voldoen).
Begint het beeld een beetje minder wazig te worden? Ja? mooi, voor mij nog niet namelijk.

En weten ze dit op je werk dan? Oh ja hoor! Ik kwam een keer 's middags binnen en iemand had me langs zien komen op youtube. Dat was maanden geleden. Is het nu nog een onderwerp? Nee gelukkig niet. Dus waar was ik dan bang voor? Waar ben ik bang voor? Geen idee. Vorige week heb ik het aan mijn nieuwe leidinggevende verteld. De eerste die ik het vertelde was blij dat ik het zei, want ze wist/had allang door dat ik "anders" was en vond het fijn de bevestiging van mij zelf te krijgen.

Ik ben niet beter dan een ander. Ik ben anders. Mijn hersens zijn anders bedraad. Mijn verwerkingssnelheid ligt belachelijk hoog (vind ik zelf ook hoor, maak je niet ongerust). Mijn snelheid van praten kan zo gruwelijk hoog liggen dat ik voor sommige mensen niet meer te volgen ben. (Ik heb dat dus moeten leren. Moeten leren om langzaam te praten). Mijn hoofd moet bezig zijn. De hele dag. Ik zie altijd "the big picture", ik heb altijd het overzicht nodig, dan kan ik namelijk afstemmen hoe en waar ik me in kan passen, hoe ik me aan kan passen, wat ik wel en wat ik niet kan zeggen/doen.  Je moet niet tegen mij zeggen:"Dat hoef je niet te kennen", of "Dat hoef je nog niet te weten". JAWEL!!! dat moet ik wel weten als ik het vraag, want ik heb het nodig om het voor mezelf logisch te houden. Mijn hoofd neemt geen genoegen met, "Dat moet je maar van me aan nemen!" (Daar kwam mijn natuurkunde 1,2 docent op de HAVO ook achter.... hihi) WAAROM? is mijn favoriete woord.
Ik heb dit stuk zo veel mogelijk in een keer weggeschreven zonder aan te passen en over te lezen op inhoud. (Wel op eventuele typefouten enzo). Met opzet. Dit is de manier waarop mijn hoofd werkt. Ik ben hoogbegaafd, That's it!

Dus dat. Was dit nou zo moeilijk? Nee, eigenlijk niet nee.